En Çok OkunanlarMAKALELER

Son Vagon Hikayesi

Çocuk Eğitiminde Yol Gösteren Muhteşem Bir Hikaye

Çocuk Eğitiminde Nelere Dikkat Etmeliyiz?

Çocuğun bedensel¸ ruhsal ve sosyal gelişimi sevgi dolu sıcak bir ortamda yetişmesine bağlıdır. Böyle bir ortamı sağlayan ilk ve temel topluluk kuşkusuz ailedir. Her ailenin¸ çocuğun eğitimiyle ilgili mutlaka doğru bilgilere sahip olması gerekir. Bu husus hiçbir şekilde ihmal edilmemelidir. Anne babaların çoğu¸ ebeveynlerinin kendilerini yetiştirme tarzından şikâyet ederken kendi çocuklarını nasıl yetiştirmek istedikleri konusunda ya fazla fikirleri yoktur ya da bu konuda düşünmeye vakit bulamazlar.

Çocukların¸ hayatı¸ anne babalarıyla birlikte aktif bir şekilde yaşayarak öğrenmeye¸ tanımaya ihtiyaçları vardır ve onlardan ayrı olarak¸ pasif bir şekilde bu¸ mümkün değildir. İşte çocuklarımızın eğitiminde biz yol gösterebilecek nitelikte harika bir hikaye daha…

Annesi ve babası, her yıl oğulları Martino’yu yazın büyükannesinin yanına gönderirken trende ona eşlik edip bir sonraki gün aynı trenle eve dönerlerdi.

Biraz büyüdüğünde Martino anne ve babasına dedi ki:

-Artık büyüdüm, bu yıl büyükannemin yanına tek başıma gitmeyi denesem, ne dersiniz?

Kısa bir tartışmadan sonra anne ve babası bu konuda fikir birliğine vardılar.

İstasyon platformunda ona el sallayıp uğurlarken ve vagonun penceresinden son tembihlerini yaparken Martino aynı şeyleri tekrarlamaya devam etti:

-Evet , biliyorum, biliyorum, yüzlerce kez söylediniz…!

Tren kalkmak üzereydi ki babası:

-Oğlum eğer birdenbire kendini kötü hissedersen ya da korkarsan bu senin için dedi ve oğlunun cebine bir şey koydu.

Ve çocuk artık tek başınaydı, vagonda oturmuş, yanında annesi babası yokken, ilk kez yalnız, pencereden dışarı bakıyordu.

Etrafında yabancı insanlar birbirleriyle itişip kakışıyor, gürültü yapıyor, kompartımana girip çıkıyorlardı, kondüktör yalnız yolculuk yaptığına dair bir yorum yaptı, birisi ona acır gibi baktığında ise çocuk aniden ilk kez kendini rahatsız hissetti ve bu rahatsızlık her bakışla daha da arttı.

Artık korkuyordu. Başını önüne eğdi, koltuğun köşesinde adeta büzüştü ve gözyaşları yanaklarından süzülmeye başladı. İşte o anda babasının cebine bir şey koyduğunu hatırladı. Titreyen elleriyle, el yordamıyla o küçük kâğıt parçasını buldu ve açtı.

Kağıtta şunlar yazılıydı:

-Oğlum, biz son vagondayız.

Çocukların gitmesine izin vermeliyiz, onlara güvenmeliyiz ama korktuklarında da son vagonda olmalıyız.


Daha Fazla Göster

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu
Kapalı